sejm walny

Każdy z trzech ''stanów sejmujących'': króla, senatu oraz izby poselskiej miał odmienne uprawnienia. Monarcha zwoływał sejm, podając jego termin, mijsce oraz tematy obrad. Bez zgody króla żadna uchwała nie miała mocy prawnej. Przewodniczył posiedzeniom, sprawował sądy jako najwyższe sędzia i przedstawiał (przez urzędników) własne projekty ustaw; najczęściej dotyczyły one nowych podatków. Mógł też zarządzić tajność obrad. Senatorowie, wśród których pierwsze miejsce zajmował arcybiskup grzeźnieński- zarazem prymas- kolejno wyrażali swoje opinie o królewskich i poselskich projektach ustaw. Posłów na sejm wybierały sejmiki (od 1 do 6 posłów z każdej ziemi lub województwa). Podczas obrad przedstawiali oni własne postulaty i omawiali projekty ustaw królewskich. Dyskusja w izbie polskiej, czesto burzliwa, miała doprowadzić do przyjęcia wspólnego stanowiska i przedstawiania go królowi oraz senatowi.